Wieki ciemne

Od zachodu do południa,
myślę co tu począć pół dnia.
Czy zawołać, czy poczekać?
Czy ostrzegać czy polecać?

Kiedy przyjdą, przyjdą cicho.
Nie spostrzeże w porę licho,
że już wbiegły i to pędem
i przez wieki będą ciemne.

ref.: Wieki ciemne, wieki ciemne.
Dla umysłu są przyjemne,
wizje świata znów pojemne.
Gdy idee są foremne,
bądźcie ze mną, wieki ciemne!

Będą ludzie drżeć w popłochu,
będą dzieci klęczeć w grochu,
będą wrzeszczeć wniebogłosy,
że zbieramy drwa na stosy.

Świat się będzie kończył z hukiem,
płonąć będzie papier z drukiem.
Będą rozprawiać szamani,
o tym jak się pozbyć drani.

ref.: Wieki ciemne... 

Będzie znów majestatycznie,
będzie znów ekologicznie.
Odetchną lasy i pagórki.
Będą kwiaty nosić córki.
Będą strzyc owce na wełnę,
tkać z nich nowe wieki ciemne.

Będą nowe zaślubiny,
nowej Wielkiej Katarzyny.
Nowy Książę Poniatowski.
Nowa sprzedaż resztek Polski.

ref.: Wieki ciemne....

Zaśpiewam na nowe wesele
o umyśle i o ciele,
mity - których tworzę wiele.
O rzeczywistości przemienionej,
opatrzności zastąpionej
i o duszy niestworzonej.

Gdybyśmy już w stosach płonęli,
leżeli wszyscy w ciemnej celi,
z intelektem wciąż walczyli,
byśmy chyba zauważyli..

Bardzo wysoka góra

Wziął mnie na górę wysoką
zwolennik rodzaju ludzkiego.
Pokazał mi przepych i złoto.
Pokazał jak dotrzeć do niego.

Pokazał przyszłości głębiny,
szerokich uśmiechów rzesze,
bawiące się dzieci, dziewczyny,
w wielkiej zbiorowej uciesze.

Lecz ja pytam, myślą trzeźwiejąc,
gdzie jest tu diabeł ukryty?
Co będziesz chciał za to wszystko?
Jakie pokłony, kredyty?

Żadnych ukrytych kruczków - 
- mówi z pewnością siebie,
dać chce wszystko za darmo.
Będzie na ziemi jak w niebie.

Jeśli brać tego nie chcesz,
wezmą niebawem inni.
Jeśli pozostać zechcesz,
w starej, samotnej willi.

Jeśli brać tego nie chcesz,
świat to weźmie i tak.
Ty zaś zostaniesz, gdzie jesteś,
zostaniesz do świata wspak.

Czując wciąż podejrzliwość - przyznaje,
warunek jeden mam.
Weź to wszystko ode mnie.
Nie rób tego sam.

Ja się jednak pytam,
skoro tak wiele masz bogactwa,
nie dałeś go nikomu.
Czemu szukasz po ludziach?
Czemu nie masz domu?

Jeszcze zmienić siebie

O pamięci zyskać Cię,
to przyszłe czasy stracić.
rozdrapywać wszystko złe
i mało się wzbogacić.

Bez ciebie obietnice
wielkie, jak i drobne,
są wszystkie prawdziwe
i prawdopodobne

ref.: Jeszcze zmienić siebie chciej,
jeszcze zmienić siebie.
A pamięci kochaj trud,
zapatrzony w siebie.

Niecodzienność tego dnia,
spróbuj zapamiętać.
Niewymierność chwili tej,
co mija zamknięta.

Odbiorą ci przyszłość świetlaną
przeszłości przelanej wspomnienia.
Uprzykrzy ci chwilę zastaną
niepamięć o dawnych zdarzeniach.

ref.: Jeszcze zmienić...

Obyś przestać w życiu chciał,
coraz mniej pamiętać.
Obyś chciał się wciąż pochylać,
czasem nawet klękać.

Obyś chciał odnaleźć sieć,
z dawna rozerwaną.
Obyś chciał wyłowić sznur,
dawno zakopany.

ref.: Jeszcze zmienić...

Obyś w życiu wszystko miał
niedopasowane.
Oby czasy były złe
i nie poskładane.

Oby wszyscy lżyli cię
za brak bezmyślności.
Oby wszyscy mieli dość
twojej bezczelności.

Oby były trudne
i budzące drżenie
twoje proste słowa
i twoje milczenie

ref. Jeszcze zmienić ...

Nie oddamy władzy

Świętowaliśmy wpólnie głośne łubu-dubu,
że nasza jest władza i to władza od ludu.
Że nasze są mandaty i nasze są stołki,
nasi są ludzie i nasze pachołki.

Nasze są służby i nasze brygady,
nasze są media i nasze estrady.
Nasze są słowa i nasze obrazy,
nasze są prawa i nasze zakazy.

Ref.: Nie oddamy władzy!
Nie oddamy!!
Chociaż jej do dania
Nic nie mamy.

Przed wami ścieżki zmiany
są zakryte.
Nie oddamy władzy
raz zdobytej!

Nasze są łącza i nasze są linie,
nasze są twoje prywatne opinie.
Nasze jest twoich dzieci chowanie,
nasze o żonę twoją staranie.

Nasze są teksty kolportowane,
Nasze są prawdy skrzętnie chowane.
Nasz jest Twój cały rozum malutki.
Nasze są przyczyny,
a wasze są skutki.

Ref.: Nie oddamy władzy!...

Nasze są drogi i limuzyny,
Nasze luksusy dla naszej rodziny.
Nasze bogactwo,
a wasza jest bieda.
Nam jest należność,
a wam, że się nie da.

Ref.: Nie oddamy władzy ...

Lecz coś się zepsuło w naszej maszynie,
niezgoda zakwitła w naszej krainie.
Zamiast fetować nasze święte racje
Ktoś zaczął szerzyć dezinformację.

Zamiast nasze prawdy powtarzać,
Ktoś nam zaczyna pięściami wygrażać.
Ktoś zaczął mówić czego nie wiemy,
I tego kogoś zaraz zgnieciemy!

Ref.: Nie oddamy ...

Nikt nam nie będzie grzebać w papierach.
Nie słuchamy ludu, co nas nie wybiera.
Nikt nam w urzędach nie będzie mącić.
Władzy nie oddamy choćby nawet nie było kim rządzić.

Nie oddamy nawet gdyby
sam czas miał się skończyć.
Nawet jeśli pustka,
obejmie cały czas.
Nawet jeśli puste krzesła
będą słuchać nas.
W końcu puste krzesła,
będą słuchać nas.

Piosenka o prawdziwym dziennikarstwie

Kiedy dorastałem,
trochę bałem się jutra.
Zamiast szukać życia,
poszedłem na studia. 

Robiłem badania,
codziennie o poranku,
za ile chodzi prawda,
na wolnym rynku.

Ref.: O wartościach śpiewam.
o wartościach marzę.
Kiedyś byłem łajdakiem,
dziś jestem dziennikarzem.

Tropię złe informacje,
tropię je szalenie.
Najgorsze są te,
co wytykają mi korzenie. 

Czasy niepewności,
są nie do ogarnięcia;
więc sztucznie mnożymy,
kłamstwa i napięcia.

Mieszają się języki,
mieszają się głosy.
Nie próbujmy zrozumieć,
rozpalajmy stosy. 

Ref.: O wartościach śpiewam.
o wartościach marzę.
Kiedyś byłem łajdakiem,
dziś jestem dziennikarzem.

Tropię dezinformacje,
tropię je szalenie.
Najgorsze są te,
co wytykają mi korzenie.

Mam uczciwego kolegę
co chce informować,
o prawdziwych przyczynach,
zamiast je chować.

Mówię do niego
ty głupi matole,
celem dziennikarstwa są kłótnie,
przy rodzinnym stole.

Ref.: O wartościach śpiewam.
o wartościach marzę.
Kiedyś byłem łajdakiem,
dziś jestem dziennikarzem.

Tropię złe informacje,
tropię je szalenie.
Najgorsze są te,
co wytykają mi korzenie.

Palestyńskie dzieci

 Palestyńskie dzieci
pragną wybawienia,
lecz zachód nie pomaga
z powodu niechcenia.

Żeby bardziej zadbać,
o pokój na świecie,
usuwa wyrazy
brzydkie w internecie.

Tylko jedna zbrodnia,
wywołuje drżenie,
tylko jedna wojna,
święte oburzenie.

Na spotkaniu elit
wszyscy dobrze radzą,
że złe jest ludobójstwo
nie ustalone z władzą.

Cały świat się patrzy,
telefony świecą.
Na palestyńskie domy,
wciąż rakiety lecą.

Żeby pomóc sprawie
wszystkim przecież znanej,
nie znajdziemy słowa,
bo są zakazane.

Niepewna przyszłość

Nawet jeśli bez wytchnienia
pokryjemy ziemię całą
grubym stopem i plastikiem
zostaną kwiaty, chociaż mało.

Nawet jeśli oczy dzieci
uwięzimy w telefonach,
wciąż zostanie świat wcześniejszy
we wspomnieniach, książek stronach.

Przeżyją rzeźby i pomniki,
obrazów wszystkich nie spalicie.
Małe grupki, ludzie z niczym,
będą czerpać nowe życie.

Na świat przyjdą nowe dzieci,
z głośnym krzykiem, chociaż mało.
Będą wołać wniebogłosy,
że z tym światem coś się stało.

Pozostaną stare zdjęcia dziadków,
gdy głupie mieli nadzieje.
Chociaż dóbr im nie zbywało,
śmieli się jak już nikt (się) nie śmieje.

Będą krzyże i katedry.
Pozostanie chociaż trochę.
Freski będą w górę biegły,
mówiły, że coś będzie potem.

Będą góry też i morze,
wszystkich ich nie zakażecie.
One mają rytm i mądrość.
Uczą ludzi wciąż o świecie.

Ale co się stanie z wami,
gdy się skończą wasze plany?
Serce jak atrament brudzi,
nie do zdarcia na nim plamy.

Zobaczą kiedyś oczy, usłyszą ulice,
wszystkie wasze tajemnice.

Nowy kochanek

Jemu będę wierzyć. W nim pokładać nadzieję.
Jego słodkie słowa i gesty dla mnie są wytchnieniem.

On jest mi wybawcą, ja jego kopciuszkiem,
on mnie zaprosi do zamku, szepnie coś nad uszkiem.

Na jego telefony będę czekać całą dobę,
dla niego znosić trudy, zmęczenie, chorobę.

Z nim spędzę spędzę wszystkie swoje dni i noce.
Jemu dam swoje najlepsze owoce.

Jemu będę wierzyć, jego pożądać,
jego słuchać, nawet myć i sprzątać.

Dla niego będę się stroić, malować,
dla niego się szkolić, uczyć, studiować.

Jego nazwisko będę nosić dumnie, z własnej ochoty.
Jego sławy będę bronić jak armia piechoty.

Gdy inni będą mu ubliżać, ja jemu będę mu wierzyć,
nie patrzeć na pogłoski, dobre imię szerzyć.

Na jego grzechy przymykać oko, dawać czas na zmianę,
na groźbę rozstania podnosić gorzki lament.

Dla niego będę jak muza, jak niebiańska gracja.
Moja niepowtarzalna, jedyna, wielka Korporacja.

O konsekwencjach wolności

 Gdy nastąpił upragniony
wielki ciężar wolności,
przyniósł bogate plony
radykalnej samotności.

Straszny popłoch wprowadziła,
gdy bez zapowiedzi przyszła
i nad ludzkością zaświeciła
swoim ciemnym światłem.

Przez prawdy za proste
i zdania za ostre,
uciekać zaczyna człowiek
nawet przed samym sobą.

Niepotrzebnie się jej boi
człowiek współczesny,
to prezent trafiony w sam raz,
choć trochę bolesny.

Wszak karze surowo
i mówi dosadnie,
lecz gdy wsiąknie słowo,
po cichu się wkradnie.

polubi się jej towarzystwo,
chociaż nieproszone,
nawet zbyt nachalne,
ale upragnione.

Dopiero przyjęcie spokojne
uczyni serce wolne,
zniesienie siebie samego
może ocalić świat.

O trzeźwości ministra

Nasz naród przez to ma wiele kłopotów,
że nie szanuje patriotów,
i przypisuje im w swej złośliwości
rzekome braki trzeźwości.

Czemu ludzie nie rozumieją?
Czemu do złośliwości się garną.
Zamiast być wdzięcznymi,
że mają straż pożarną.

Przecież wypowiedź liryczna,
to rzecz czysto patriotyczna.
Przecież słowa szczere,
znaczą dziś tak wiele.

Prawdziwy patriota w rządzie
nie traci ani chwili
i to bez znaczenia
ile ma promili.

Już dawno by uchylił nieba.
Już dawno by zrobił co trzeba.
Już dawno by coś zrobił z zadłużeniem,
tylko ten problem z nagłośnieniem...

Tylko lud dalej nie rozumie.
Tylko ten lud lekko sobie drwi,
jeśli minister jest trzeźwy, niech powie,
szczerze, ile widzi płci.